Με την ευγενική παραχώρηση του στίγματος απο τον Μάριο Παπαβασιλείου, η καταδυτική ομάδα Addicted2H2O εντόπισε ένα νέο ναυάγιο σε βάθος 70 μέτρων. Στην πρώτη αναγνωριστική κατάδυση συμμετείχαν οι δύτες Στέλιος Σταματάκης, Μάριος Παπαβασιλείου, Ιωάννης Σιμιρίδης και Ερρίκος Κρανιδιώτης. Πολλές ευχαριστίες στο Diver's Corner καθώς και στον καπετάνιο του σκάφους μας, Βασίλη Αδαμόπουλο.

Στις 14 Απριλίου 2024, η ομάδα Addicted2H2O πραγματοποίησε μια εξερευνητική κατάδυση σε ένα μέχρι πρότινος άγνωστο ναυάγιο, περίπου 3 ναυτικά μίλια έξω από τον Πειραιά. Αυτό που αρχικά φαινόταν ως ένα ακόμη άγνωστο ναυάγιο, τελικά ταυτοποιήθηκε ως το ρυμουλκό «Αρμαδόρες», ένα μικρό πλοίο με μια ιδιαίτερα ασυνήθιστη ιστορία βύθισης. Το «Αρμαδόρες» ήταν ένα ρυμουλκό περίπου 150 κόρων, το οποίο δραστηριοποιούνταν στο λιμάνι του Πειραιά τη δεκαετία του 1960. Στις 4 Ιουνίου 1964, κατά τη διάρκεια μιας φαινομενικά συνηθισμένης επιχείρησης ρυμούλκησης, ανέλαβε να βοηθήσει το επιβατικό πλοίο «Αγαμέμνων» να εξέλθει από το λιμάνι. Οι καιρικές συνθήκες ήταν ήπιες και τίποτα δεν προμήνυε όσα θα ακολουθούσαν.

Στην προσπάθεια να ληφθεί μια εντυπωσιακή φωτογραφία του μεγάλου επιβατικού πλοίου, το ρυμουλκό πλησίασε επικίνδυνα κοντά στην πλώρη του. Η απόφαση αυτή αποδείχθηκε μοιραία. Το «Αρμαδόρες» χτυπήθηκε από το ίδιο το πλοίο που εξυπηρετούσε και η σύγκρουση οδήγησε στη βύθισή του μέσα σε λίγα λεπτά. Τα περισσότερα μέλη του πληρώματος κατάφεραν να εγκαταλείψουν εγκαίρως το πλοίο, συμπεριλαμβανομένου του καπετάνιου και τριών ακόμη ναυτικών. Δυστυχώς, ένας 25χρονος βοηθός μηχανικού εγκλωβίστηκε στο μηχανοστάσιο και χάθηκε μαζί με το πλοίο. Το περιστατικό παραμένει ένα από τα πιο ασυνήθιστα ναυτικά ατυχήματα στην Ελλάδα, καθώς θεωρείται η μοναδική καταγεγραμμένη περίπτωση βύθισης πλοίου κατά τη διάρκεια σκηνοθετημένης φωτογράφισης.

Σήμερα, το ναυάγιο του «Αρμαδόρες» αναπαύεται στον βυθό του Σαρωνικού Κόλπου, αποτελώντας ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον καταδυτικό σημείο. Η θέση του, σχετικά κοντά στην ακτή αλλά εκτός της έντονα πολυσύχναστης λιμενικής ζώνης, το καθιστά προσβάσιμο αλλά και απαιτητικό, απαιτώντας σωστό σχεδιασμό και εμπειρία. Η κατάδυσή μας αποκάλυψε ένα ναυάγιο με έντονη προσωπικότητα: αναγνωρίσιμα δομικά στοιχεία, κατάλοιπα του μηχανοστασίου και χαρακτηριστικά του καταστρώματος που αντανακλούν τον ρόλο του ως ρυμουλκό. Ταυτόχρονα, οι ζημιές μαρτυρούν τη βίαιη φύση της βύθισης. Ο χώρος δίνει την αίσθηση μιας παγωμένης στιγμής στον χρόνο, συνδέοντας άμεσα τον δύτη με τα γεγονότα του 1964.

Για εμάς, το «Αρμαδόρες» δεν είναι απλώς ένα ακόμη ναυάγιο. Είναι ένα κομμάτι της ναυτικής ιστορίας του Πειραιά — μια ιστορία που συνδυάζει ανθρώπινο λάθος, ναυτικές επιχειρήσεις και την επιδίωξη της τέλειας εικόνας, με τραγικές συνέπειες.

Η κατάδυση: Μετά την αντιμετώπιση μιας δυσλειτουργίας στον σωλήνα του ρυθμιστή πλευστότητας ενός δύτη και μιας μερικώς πλημμυρισμένης στεγανής ενός άλλου, η ομάδα ξεκίνησε την κατάδυση. Φτάνοντας στον αμμώδη βυθό στα 70 μέτρα, δεν υπήρχε κανένα ορατό ίχνος ναυαγίου, παρόλο που προηγούμενη σάρωση με σόναρ στο σημείο όπου είχε τοποθετηθεί η γραμμή κατάδυσης είχε δείξει ένα μεγάλο αντικείμενο. Ήταν εμφανές ότι η γραμμή είχε παρασυρθεί αρκετά μέτρα μακριά από ένα ήπιο ρεύμα. Η ορατότητα ήταν μέτρια προς κακή, δυσχεραίνοντας την προσπάθεια εντοπισμού του ναυαγίου. Οι δύτες ανέπτυξαν ένα μίτο από την γραμμή κατάδυσης και ακολούθησαν πορεία προς την κατεύθυνση όπου εκτιμούσαν ότι βρισκόταν το ναυάγιο. Ύστερα από περίπου 30 μέτρα, το περίγραμμα ενός ναυαγίου άρχισε να διακρίνεται. Η ομάδα ασφάλισε το μίτο στο ναυάγιο και ξεκίνησε την εξερεύνηση και βιντεοσκόπηση του πλοίου. Τμήματα όπως η γέφυρα και η καπνοδόχος/αεραγωγός είναι ευδιάκριτα, ενώ δίχτυα έχουν καλύψει σχεδόν ολοκληρωτικά το πρυμναίο τμήμα.